Popularne miejsca Warmii i Mazur

Mazury noclegi są dobrze regionem dobrze znanym każdemu turyście. Ta popularna kraina, zwana Krainą Tysiąca Jezior, przyciąga każdego roku tłumy ludzi szukających miejsca, w którym mogą odpocząć od miasta oraz takich, którzy chcą znaleźć ciekawe rozrywki w kurortach.

Jednym z bardziej znanych miast, jakim jest Elbląg, dostarczający mnóstwo atrakcji. Będąc w tym mieście koniecznym punktem zwiedzania powinno być Stare Miasto. Podczas II Wojny Światowej większa część Starówki została zniszczona, jednak w tym klimatycznym miejscu podziwiać można liczne zrekonstruowane kamienice oraz cenne budynki jak zespół klasztorny i szpitalny. Interesującym punktem jest Katedra św. Mikołaja z XIII wieku z wieżą widokową, w której znaleźć można zabytki takie jak gotycka chrzcielnica z brązu, drewniane figury apostołów, ołtarz Trzech Króli oraz wielka gotycka rzeźba św. Mikołaja. Warta uwagi jest też Brama Targowa stanowiąca fragment fortyfikacji miejskich z XIV wieku. Obok niej znajduje się pomnik Piekarczyka, który według legendy udaremnił Krzyżakom opanowanie miasta.

Warmia i Mazury agroturystyka oferują również inne ciekawe miasto z bogatą historią, jakim jest Frombork, chętnie odwiedzany przez turystów ze względu na walory klimatyczne oraz zabytki. Wśród nich wyróżnia się kompleks zabudowy Wzgórza Katedralnego, który zaliczany jest do najwyższej, zerowej klasy światowych dóbr architektonicznych. W jego skład wchodzi gotycka katedra z czasów średniowiecza, której budowa rozpoczęła się już w roku 1329, i to tam znajdują się najsłynniejsze w kraju barokowe organy. Dalej wymienić można dawny pałac biskupi, a obecnie Muzeum Mikołaja Kopernika, dzwonnica zwana również Wieżą Radziejowskiego, w przyziemiach której mieści się planetarium. Następna jest Wieża Kopernika, czyli najstarszy element fortyfikacji, będący jednocześnie własnością Mikołaja Kopernika w XVI wieku.

Bez wątpienia jednym z najbardziej kojarzących się z Mazurami miasteczko to Mikołajki noclegi położone w przesmyku Jeziora Mikołajskiego i Tałty. Nie będzie się tu nudził nikt, kto lubi wodę, piękne krajobrazy oraz aktywny wypoczynek, gdyż jest to miejscowość, gdzie królują sporty wodne. Na terenie miasta i gminy czekają na turystów szlaki piesze, rowerowe oraz konne, prowadzące przez urokliwe okolice. Ponadto Mikołajki kwatery leżą w sąsiedztwie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, który chroni bogactwo i różnorodność świata roślin i zwierząt, obejmujący ponad 60 jezior, 11 rezerwatów przyrody oraz ponad tysiąc gatunków fauny i flory.

Tatry – najpopularniejsze szczyty

Gubałówka to jedno z najpopularniejszych miejsc po polskiej stronie Tatr. Swoiste „must see”, jeśli ktoś w ogóle myśli o zdobywaniu najpiękniejszych, pośród gór. Jeszcze jedno jest pewne – w widokach z Gubałówki można się zakochać bez pamięci. Tatry noclegi

Gubałówka (1 126 m) jest szczytem w Paśmie Gubałowskim, wznoszącym się po północno-zachodniej stronie zimowej stolicy Polski – Zakopanego. Za swoich sąsiadów Gubałówka ma po stronie wschodniej Ząb – najwyżej położoną miejscowość w Polsce – najwyższy punkt ma ponad 1 040 m, a od zachodu Butorowski Wierch (1 160 m), drugi co do wielkości szczyt w paśmie Gubałówki. Tatry pokoje gościnne

Butorowski Wierch, zwany częściej Butorowym, jest rzadziej odwiedzany ze względu na swoje położenie – tuż nad Kościeliskiem, wsi niedaleko Zakopanego. Oba szczyty są ze sobą połączone odcinkiem Papieskiego Szlaku, czyli takiego, którym niegdyś podążał Karol Wojtyła. Tatry pensjonaty

Kolejnym chętnie zdobywanym szczytem jest Giewont w Tatrach Zachodnich, znajdujący się na wysokości 1894 metrów. Masyw składa się z trzech części – Wielkiego Giewontu (1894 m), Małego Giewontu (1728 m) i Długiego Giewontu (1876 m), co daje razem długość 2,7 km. Między nimi znajdują się przełęcze – Giewoncka Przełęcz ze żlebem Kirkora między Wielkim i Małym Giewontem, Kondracka, do której opadają południowe zbocza Wielkiego Giewontu i Wielki Upłaz, w który wtapiają się południowe zbocza Długiego Giewontu. Dodatkowo między Wielkim i Małym Giewontem można dostrzec kolejną – Szczerbę o wysokości 1823 m. Ilość przełęczy na Giewoncie sprawia, że jest to jeden z najbardziej niebezpiecznych szczytów po polskiej stronie Tatry wille.

Giewont położony jest na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, między czterema dolinami – Bystrej, Małej Łąki, Kondratową oraz Strążyską. Wejście na szczyt możliwe jest od strony południowej, zbocza północne są niedostępne. Tatry agroturystyka

Ponad szczytem Giewontu góruje krzyż o wysokości piętnastu metrów. Przy dobrej widoczności jest on widziany z najodleglejszych zakątków Zakopanego. To dar od mieszkańców Zakopanego ufundowany w 1900 rocznicę narodzin Jezusa Chrystusa – postawiono go w sierpniu 1901 roku. Krzyż, jako obiekt pielgrzymek ściąga w to miejsce ludzi z całej Polski, którzy nie zdają sobie chyba sprawy z faktu, że ten jest powodem częstych wyładowań atmosferycznych. Co roku słyszy się o śmierci turystów, wskutek uderzenia pioruna, który jest ściągany w związku z dużą obecnością stali.

O Rabce-Zdrój

Rabka Zdrój noclegi znajduje się jest w województwie małopolskim, powiecie nowotarskim, u zbiegu dwóch ważnych szlaków komunikacyjnych z Krakowa do Zakopanego i z Bielska-Białej do Nowego Sącza. Cały teren gminy obejmuje powierzchnię 69 km2, a w jej skład wchodzi miasto uzdrowiskowe Rabka-Zdrój oraz trzy sołectwa: Chabówka, Rdzawka i Ponice. Rabka Zdrój pokoje gościnne

Bogactwami naturalnym Rabki-Zdroju są solanki, które są używane w kuracjach pitnych, kąpielowych i wziewnych. W Parku Zdrojowym, w pobliżu źródła „Helena” działa – jedyna w Małopolsce – ogólnodostępna tężnia solankowa, a także pijalnia wód mineralnych. Rabka Zdrój domki

Rabka-Zdrój oferuje szeroką gamę zabiegów i porad specjalistycznych. Do dyspozycji kuracjuszy oddane są liczne sanatoria i szpitale uzdrowiskowe. Uzdrowisko specjalizuje się w leczeniu chorób układu oddechowego i krążenia, alergii, schorzeń reumatycznych i nerwic. Rabka Zdrój agroturystyka

Centralną część uzdrowiska stanowi zrewitalizowany w ostatnich latach Park Zdrojowy. Park został podzielony na dwie części: strefę słońca i cienia. Strefa słońca pełni funkcję spacerowo-reprezentacyjno-wypoczynkowe, natomiast strefa cienia ma charakter spacerowo-refleksyjny i nawiązuję do atmosfery parku angielskiego. Rabka Zdrój ośrodki wypoczynkowe

W Rabce-Zdroju obok głównej funkcji uzdrowiskowej szczególnie rozwija się turystyka. Atrakcyjne położenie u podnóża Gorców i Beskidu Wyspowego, sprawia że jest to doskonały punkt wyjścia na wycieczki górskie. Przez miasto i w jego okolicy przebiega wiele szlaków turystycznych. Oferta rekreacyjno – sportowa gminy obejmuje także szlaki Nordic Walking, skatepark oraz letni basen.

Rabka-Zdrój jest atrakcyjna również zimą. Kiedy przyroda zasypia i pokrywą się śniegiem, miejscowość przeistacza się w narciarski kurort. Na miłośników białego szaleństwa czekają doskonale przygotowane stoki do narciarstwa zjazdowego oraz trasy do narciarstwa biegowego. W centrum miasta zimową porą funkcjonuje lodowisko.

Na najmłodszych, i tych troszkę większych, czekają w Rabce-Zdroju liczne atrakcje. Zaprasza Rodzinny Park Rozrywki Rabkoland. Karuzele, gokarty, kolejka górska i koło młyńskie to tylko niektóre z atrakcji jakie czekają na odwiedzających Rabkoland. Na terenie Parku można również zwiedzić Muzeum Orderu Uśmiechu oraz Dom Rekordów i Osobliwości. Dzieci koniecznie powinny odwiedzić Teatr Lalek „Rabcio”, który zaprasza najmłodszych na pełne śmiechu przedstawienia.

Innym charakterystycznym elementem Rabki-Zdroju jest folklor i góralskie tradycje. W gminie działa kilka zespołów regionalnych, których repertuar obejmuje taniec, śpiew i muzykę góralską.

Wystawa „Nikifory”

Zapraszamy na wystawę „Nikifory”, która od 30 kwietnia do 7 czerwca prezentowana będzie w Galerii Władysława Hasiora przy ul. Jagiellońska 18b. Zakopane noclegi

Wystawa Nikifory po raz pierwszy prezentowana była w Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie. Jej druga odsłona pokazywana w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem została zorganizowana w ramach XLI Sympozjum Naukowego „Współczesna Gospodarka i Administracja Publiczna”. Zakopane noclegi centrum

Punktem odniesienia wystawy jest Nikifor Krynicki. Na jego twórczość składają się obrazy malowane zazwyczaj akwarelą i gwaszem na tekturkach, kartkach z zeszytu, znalezionych lub otrzymanych skrawkach papieru. W autoportretach często pozował na ważną osobę, rekompensując sobie w ten sposób brak szacunku ze strony innych. Pejzaże, architektura oraz widoki wnętrz przedstawiają świat alternatywny, zawierający wszystko to, co było dla Nikifora ważne i piękne. Pozostali twórcy, których dzieła znajdą się na wystawie, reprezentują podobną do artysty z Krynicy postawę światopoglądową oraz twórczą. Zakopane pokoje do wynajęcia

Alina Dawidowicz została nazwana Nikiforem w spódnicy. Jej małe obrazki również malowane były na kartonikach czy kawałkach kartek z zeszytów. Używała farb akwarelowych oraz pisaków. Sztuka była dla artystki sposobem twórczego zapełnienia czasu. Swoje kolorowe obrazki, będące kopiami znanych dzieł wyszukiwanych w albumach sztuki, ofiarowywała znajomym i rodzinie. Zakopane pensjonaty

Edward Dwurnik to jedyny w tej grupie twórca, który ukończył uczelnię artystyczną. Sztuka jest dla niego profesją i sposobem komentowania współczesnej rzeczywistości. W swoich wczesnych pracach inspirował się Nikiforem. Podpatrując Mistrza, naśladował jego sposób malowania: wyraźny kontur, intensywne plamy barwne. Tworzył dzieła o podobnej tematyce. Szczególne wrażenie zrobił na nim styl Nikiforowych obrazków ukazujących architekturę miejską. Zakopane wille

Marek Krauss przybrał pseudonim Nikifor Warszawski. Podobnie jak Nikifor Krynicki, będąc osobą nie w pełni sprawną, musiał pokonać wiele trudności, aby jego twórczość była zauważona i doceniona. W swojej sztuce prowokuje i przekazuje swoje rozumienie społecznej roli artysty. Jego barwne obrazki, zazwyczaj formatu A4, malowane gwaszem na papierze, są komentarzem do aktualnej sytuacji politycznej, społecznej, moralnej i kulturalnej.
Nikifor Krynicki (1895?–1968) – malarz pochodzenia łemkowskiego. Urodził się w Krynicy, gdzie mieszkał przez większość swojego życia. Nie potrafił dobrze pisać ani czytać, po matce odziedziczył wadę wymowy, miał kłopoty ze słuchem. Malował i żebrał, nie będąc w stanie utrzymać się ze sprzedaży swoich obrazków. Twórczość Nikifora odkrył w 1930 roku Roman Turyn, który pokazał ją mieszkającym w Paryżu kapistom, jednak pierwsza jego wystawa została zorganizowana dopiero w 1949 roku przez Ellę i Andrzeja Banachów. Udało im się pokazać prace Nikifora między innymi w galerii Diny Vierny w Paryżu, Stedelijk Museum w Amsterdamie, Galerie La Proue w Brukseli, Historisches Museum we Frankfurcie nad Menem oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Hajfie.

Alina Dawidowicz (1918–2007) – z wykształcenia matematyk, przez wiele lat adiunkt na Politechnice Krakowskiej; córka Leona Chwistka, malarza, teoretyka sztuki, matematyka, filozofa. Od młodości interesowała się sztuką. Po przejściu na emeryturę w latach 80. zaczęła intensywnie tworzyć miniaturowe akwarele i rysunki w liczbie około 20 tygodniowo. Każdą z prac naklejała na kawałek kolorowego papieru lub tektury, który miała akurat pod ręką, wykorzystywała w tym celu koperty, stare prospekty i gazety. Obrazki przedstawiają pejzaże, architekturę, ludzi, zwierzęta, motywy sakralne. Większość tematów została zaczerpnięta ze zdjęć, gazet lub albumów poświęconych sztuce.

Edward Dwurnik (ur. 1943) – studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Bardzo duży wpływ na kształtowanie się jego języka wypowiedzi artystycznej miała twórczość Nikifora. W drugiej połowie lat 60. rozpoczął pracę nad swoim największym i najstarszym cyklem Podróże autostopem. Obrazy wchodzące w jego skład są współczesnymi wedutami miast, ujętymi z lotu ptaka, o charakterystycznej rysunkowej formie. Obok tego cyklu Dwurnik maluje także portrety ludzi, obrazy odnoszące się do sytuacji społecznej i politycznej, w tym do wydarzeń z okresu komunizmu, oraz od 2000 roku – obrazy nawiązujące stylem do abstrakcyjnego ekspresjonizmu.

Marek Krauss (ur. 1955) – mieszka w Legionowie. W latach 1962–1968 jako dziecko z porażeniem mózgowym przebywał w zakładzie psychiatrycznym w Garwolinie. Ukończył szkoły specjalne: podstawową, a następnie zawodową, zdobywając tytuł introligatora. Maluje przede wszystkim gwaszem oraz akwarelą na papierze, jego obrazy dotyczą zazwyczaj życia codziennego oraz aktualnych tematów społeczno-politycznych. W 1998 roku odbyła się jego pierwsza wystawa indywidualna w Domu Kultury w Mińsku Mazowieckim. W 2012 roku Marek Krauss stworzył program Centrum Sztuki Art Brut, wspierający początkujących artystów, prowadzi zajęcia plastyczne sztuki naiwnej w Gminnym Centrum Kultury w Łajskach koło Legionowa.

Wystawie towarzyszy polsko-angielski katalog.

Artyści: Alina Dawidowicz, Edward Dwurnik, Marek Krauss, Nikifor Krynicki
Kurator: Maria Anna Potocka
Koordynator: Agnieszka Sachar
Wystawa została zorganizowana w ramach XLI Sympozjum Naukowego „Współczesna Gospodarka i Administracja Publiczna”.

Współorganizatorzy:
Muzeum Tatrzańskie im. Dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem (www.muzeumtatrzanskie.pl)
MOCAK – Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie (www.mocak.pl)
Agencja Artystyczna GAP (www.agencja.e-gap.pl)
Fundacja GAP (www.fundacja.e-gap.pl)

Kazimierz Dolny

Kazimierz Dolny noclegi jest prawdziwą perłą, jednym z najcenniejszych i najbardziej urokliwych miejsc w Polsce. Jest też jedną z najbardziej znanych miejscowości turystyczno-wypoczynkowych w kraju i za granicą, o ponad stuletniej tradycji letniska i kolonii artystycznej. Poza turystyką, Kazimierz znany jest ze swoich związków ze sztuką, oraz z tego, że stał się oazą twórców. Wielu malarzy ma tu swoje galerie, pracownie, odbywają się tu też plenery malarskie. Wyjątkowość Kazimierza opiera się głównie na bogactwie kulturowym i na tradycji bohemy malarskiej, literackiej i twórczej w szerokim rozumieniu tego słowa. Kazimierz Dolny noclegi tanie

Miasteczko posiada ogromną ilość obiektów i miejsc zabytkowych, udostępnianych zwiedzającym (m.in. obiekty sakralne, zabytkowe budynki Muzeum Nadwiślańskiego, synagoga, zespół zamkowy, budownictwo drewniane). Zabytki Kazimierza cechuje autentyzm, ich oryginalność to prawdziwa wartość miasta. Tutejsza architektura nacechowana jest romantyką i czarem, które dla ludzi wrażliwych są niezwykle atrakcyjne i cenne.

Piesze wędrówki. Wielu turystów odwiedzających Kazimierz Dolny pensjonaty poprzestaje na zwiedzeniu rynku oraz kilku głównych, najbliższych zabytków – kościoła farnego pw. św. Jana Chrzciciela i św. Bartłomieja, zamku, synagogi i kilku innych. Tymczasem równie atrakcyjne, choć rzadziej uczęszczane są okolice miasteczka ze swym bogactwem natury i krajobrazu.

Co poza Rynkiem i centrum Miasteczka? Kazimierz Dolny wille

Lessowe wąwozy – niezwykłe i ogromnie malownicze, gęstą siecią oplatają miasto. Wystarczy odejść od rynku zaledwie kilkadziesiąt metrów, by z miejskiego zgiełku trafić w spokój i ciszę (wąwóz Plebanka). Wąwozami znajdującymi w okolicach Kazimierza Dolnego można obejść dokoła niemal całe miasto. To chyba jedyna miejscowość w Polsce, w której gwarny, zatłoczony rynek sąsiaduje z cichymi oazami przyrody. Wędrówki po wąwozach to doskonały pomysł dla każdego, kto aktywnie chciałby spędzić tu czas. Powietrze, specyficzny wilgotny mikroklimat, nawet w upalne dni, cudowne, bajeczne widoki, niezwykła atmosfera, jednym słowem – niezapomniane przeżycie.

Korzeniowy Dół – przepiękny, bajkowy wąwóz, najczęściej odwiedzany. Wystające, poskręcane fantastycznie korzenie drzew rosnących na skarpach nadały mu imię i sławę. Wchodząc w Wąwóz Korzeniowy ma się wrażenie wejścia w świat powieści Tolkiena. Niezwykłe światło, przezierające przez korzenie i pnie zlewające się z lessowym podłożem i zielenią sprawia, że wrażenia kolorystyczne są tu zdumiewające. Dlatego Wąwóz Korzeniowy jest jednym z ulubionych motywów malarskich kazimierskich pejzażystów. Z miasteczka do wąwozu można dojść piechotą (ok. pól godziny spaceru) lub dojechać melexem. Kazimierz Dolny pokoje do wynajęcia

Wąwóz Plebanka – wejście do niego znajduje się ok. dwieście – trzysta metrów od kazimierskiego rynku, w sąsiedztwie klasztoru oo. franciszkanów. Ciekawostką tego miejsca jest krzyż w głębi wąwozu stojący przy rozwidleniu dróg oraz związana z nim historia. Jest to tzw. krzyż epidemiczny, niegdyś posiadający dwie poprzeczne belki. Ustawiono go podczas jednej z epidemii, jakie w dawnych wiekach nawiedzały Kazimierz. Zimową porą wąwozem można odbyć kulig z pochodniami.

 

Atrakcje Podhala – Ząb

Ząb noclegi – cicha, malownicza miejscowość leży na wysokości 1013 m n.p.m , na północnym stoku Gubałówki. Jest to najwyżej położona miejscowość w Polsce, istnieje już przeszło trzy stulecia dziejów. Specyficzna lokalizacja wsi, czyste wysokogórskie powietrze sprawiają, iż miejscowość odwiedzana jest przez rzesze turystów. Miejscowośc jest atrakcyjna zarówno dla miłośników białego szaleństwa – w promieniu 200 metrów znajdują się cztery wyciagi narciarskie, jak i również amatorów górskich wycieczek, którzy podziwiać mogą piekną panoramę Tatr. Ząb pokoje do wynajęcia

Życie kulturalne kreuje aktywnie działający Oddział Związku Podhalan i dwa zepoły regionalne: „Zbójnicek” i „Mały Zbójnicek”. Ząb pokoje gościnne

We wsi znajduje się drewniany kościól p.w Świętej Anny z reginalnym wystrojem, a także pięknym cmentarzem, pełnym zieleni, krzewów i drzew. W ostatnich latach wybudowano tutaj Kaplicę. Parafię erygował w 1932 roku kardynał Stefan Sapieha. Przez Ząb prowadzi słynny „Szlak Papieski”, którym 7 czerwca 1997 przejeżdżał Jan Paweł II z Krzeptówek do Ludźmierza.Na pamiątkę tego wydarzenia na granicy administracyjnej Gminy Poronin wzniesiono wieżyczkę papieską z okolicznościowym napisem „Witaj Gwiazdo Świata w miejscu skąd najblizej do nieba”. Ząb pensjonaty

Centrum Sportowo Rekreacyjne Harenda to jedno z najdogodniejszych w okolicach Zakopanego miejsc do uprawiania turystyki rowerowej. Dzięki czynnej przez sezon letni kolei krzesełkowej wydostać się można na grzbiet Pasma Gubałowskiego , które oferuje mnogość tras o różnym charakterze i stopniu trudności. Każdy cyklista znajdzie tutaj coś dla siebie.
Przy dolnej stacji kolei krzesełkowej znajduje się duży, darmowy parking. Zarówno przy dolnej jak i górnej stacji kolei Harenda można wypożyczyć rower i skorzystać z profesjonalnego serwisu. To ważne, ponieważ przed wyruszeniem w drogę koniecznie sprawdzić należy sprawność pojazdu. Na górskich drogach dobry napęd i hamulce to wymóg bezpieczeństwa i warunek podstawowy przyjemnej zabawy.  Ząb noclegi wille
Wywóz rowerów jest darmowy a wyciąg jest przystosowany do ich transportu.
Niewątpliwą zaletą „Harendy” jest to, że kiedy już wyjedziemy na górę, inaczej niż na Gubałówce czy Szymaszkowej, nie wpadamy na kłębiący się tłum. W spokoju i ciszy, mając przed oczyma wspaniałą tatrzańską panoramę szykować się możemy do drogi. W małym barze z tarasem, z którego jest piękny widok pokrzepić się można przed wyprawą.
Z górnej stacji kolei „Harenda” rozpoczyna się wielość traktów. Na rowerze spędzić możemy na nich od kilku do kilkunastu nawet godzin doświadczając ekscytujących zjazdów, wytężających podjazdów, relaksujących trawersów. Zawsze towarzyszyć nam będzie piękna tatrzańska panorama i otaczać bujna natura. To dobre i ożywcze przeżycie i doświadczenie. Pamiętać jednak należy, ze rower w górach wymaga więcej niż na nizinach. Dotyczy to i kondycji i techniki jazdy. To wspaniała zabawa, ale wymaga rozwagi i rozeznania własnych możliwości.
Generalnie tutejsze trasy rowerowe dwojakiego są rodzaju. Mogą prowadzić po asfaltowych drogach albo po nierównych szutrach, gliniastych i kamienistych ścieżkach, leśnych dróżkach gdzie często wystają pnie i korzenie. Jeżeli wybieramy takie trasy rower uzbroić należy w odpowiednie opony. Zawsze też warto mieć z sobą coś od deszczu, bo aura tatrzańska kapryśną jest. Nie warto natomiast wozić jedzenia. Właściwie w każdym miejscu może się w nie zaopatrzyć.

Uzdrowisko w Krynicy

Krynica Zdrój noclegi jako uzdrowisko funkcjonuje już od ponad dwieście lat, a Stare Łazienki Mineralne, Pijalnia Główna czy Nowy Dom Zdrojowy wyryły nie tylko niezatarte piętno na architektonicznej mapie miasta i regionu, ale są przede wszystkim świadectwem narodzin polskiego wodolecznictwa. Krynica to jednak nie tylko miasto wód leczniczych, ale i bogate źródło imprez artystycznych. To miasto malarza prymitywisty –Nikifora, którego osoba na stałe wpisała się w krynicki pejzaż. To wyjątkowa architektura, która oprócz unikatowego na skalę światową szlaku cerkwi obejmuje także same budynki w centrum miasta, np. zabytkowe drewniane wille z początku 20- tego wieku. Dzięki licznym trasom narciarskim Krynica to także idealne miejsce na zimowy wypoczynek. Krynica Zdrój tanie noclegi

Krynica Zdrój pokoje do wynajęcia położona jest w malowniczej  dolinie Kryniczanki i jej dopływów, w Beskidzie Sądeckim. Miasto otaczają wzgórza Góry Parkowej, Krzyżowej, Jasiennika, a w bliskiej odległości znajduje się pasmo Jaworzyny Krynickiej.

Krynica sąsiaduje z gminami: Grybów, Łabowa, Muszyna, Uście Gorlickie oraz ze Słowacją. Dzięki czemu stanowi również idealną bazę wypadową do zwiedzania tej części Beskidu Sądeckiego z jego licznymi atrakcjami – tak architektonicznymi, jak i przyrodniczymi. Z naszego miasta można również w relatywnie szybki czasie dojechać na Słowację.
Planując wypoczynek w Perle Uzdrowisk Polskich Krynica Zdrój pensjonaty warto również zapoznać się z urokami Doliny Popradu. Jest to jeden z najpiękniejszych zakątków Polski, a mówi się że trzeci na świecie po fiordach norweskich pod względem widoków krajobrazu. Dolina Popradu posiada bogactwo na skale europejską, ponadprzeciętne skupienie źródeł wód mineralnych, o różnym składzie chemicznym. Są to szczawy wapniowo-żelaziste i alkaiczno-ziemno-żelaziste z zawartoscia sodu, litu, magnezu oraz siarki, co pozwala na leczenie prawie wszystkich schorzeń.
W Dolinie Popradu cztery miejscowości posiadają status uzdrowiska – Krynica-Zdrój (charakter miedzynarodowy), Muszyna, Żegiestów-Zdrój i Piwniczna. Dolina Popradu to nie tylko uzdrowiska, to również wiele interesujących miejscowości z zabytkowymi cerkwiami jak: Powroźnik,Tylicz, Milik, Wierchomla oraz gęsta sieć szlaków turystycznych o różnej skali trudności. Krynica Zdrój wille

Wycieczka do Poronina

Poronin noclegi to duża miejscowość podhalańska, rozłożona u stóp dwóch pasm górskich – Pogórza Gubałowskiego i Pogórza Gliczarowskiego, wzdłuż potoków Porońca i Zakopianki. Największe sołectwo z siedzibą Urzędu oraz jednostek organizacyjnych Gminy: Gminnego Ośrodk Kultury, Administracji Placówek Oświatowych, Ośrodka Pomocy Społecznej, Gminnego Centrum Informacji i Promocji oraz Zakładu Gospodarki Komunalnej. noclegi Poronin

Poronin pensjonaty ma kilka ulic, wzdłuż których występuje częściowo zabudowa o charakterze małomiasteczkowym. Centrum wsi (to osiedle Wańkówki (nazywane też Bańkówkami). Opodal droga rozdziela się: w lewo odchodzi ulica Piłsudskiego (dawniej – Lenina), którą można dojść do granic Białego Dunajca, zaś na południe ulicą Tatrzańską, biegnie szosa do Bukowiny. Po prawej stronie tej ulicy widnieje cmentarz parafialny, na którym znajdują się groby m.in. ofiar hitlerowskiego terroru, a po lewej stadion LKS „Poroniec” z boiskiem piłkarskim i niewielką skocznią narciarską na stokach Galicowej Grapy. Samo wzgórze (982 m n.p.m.) stanowi lewe, wschodnie obramowanie drogi. Jadąc w stronę Bukowiny mija się kolejne przysiółki Poronina – Jesionkówkę i Majerczykówkę oraz Kośne Hamry. Tutaj właśnie nad potokiem znajdowała się w XIX wieku kuźnia, w której produkowano kosy, brony i inne narzędzia rolnicze, po której dziś nie został żaden ślad. W tym miejscu odchodzi w prawo szosa, prowadząca do dwóch malowniczych wiosek podhalańskich, położonych już na przedpolu Tatr: Małego Cichego i Murzasichla. Poronin pokoje do wynajęcia

Zdjęćie Poronin
Historia Poronina

Osadnictwo w tym rejonie pojawiło się stosunkowo wcześnie, prawdopodobnie w XVI stuleciu (sama dolina Porońca wzmiankowana jest już w dokumencie z połowy XIII stulecia), zaś w początku XVII wieku Poronin, będący dotąd przysiółkiem Białego Dunajca, wyodrębnił się, a sołtysi ród Pawlików wymieniany jest już od końca XVII wieku. W latach zaborów Poronin należał do tzw. „państwa szaflarskiego” – dóbr, zakupionych od rządu austriackiego przez rodzinę Uznańskich. W początkach XIX stulecia w jednym z przysiółków Poronina leśniczy kamery nowotarskiej Ignatz Franz Blumenfeld wraz z Janem Bortholo założyli hutę, produkującą kosy i sierpy, od czego powstała nazwa tej osady – Kośne Hamry. Jeszcze przed I wojną światową Poronin stał się ważnym ośrodkiem letniskowym, gdzie zatrzymywali się m.in. Jan Kasprowicz, Władysław Orkan, Kazimierz Tetmajer, Leopold Staff i wiele innych osób, spragnionych ciszy i wiejskiego spokoju, którego w coraz modniejszym Zakopanem znaleźć nie mogli. W sąsiednim Białym Dunajcu w domu Teresy Skupień, w latach 1913-14 mieszkał Włodzimierz Uljanow-Lenin, często bywający w Poroninie, gdzie odbierał pocztę i spotykał się z przyjaciółmi i współpracownikami. Kiedy to w 1947 roku w stylowym domu Pawła Guta-Mostowego, założono Muzeum Lenina, upamiętniające pobyt socjaldemokraty rosyjskiego na Podhalu, wówczas Poronin stał się centralnym punktem programu wszystkich szkolnych i zakładowych wycieczek odwiedzających Podhale. Faktycznie Lenin nigdy tutaj nie mieszkał, ale tu zatrzymywali się jego współpracownicy i tutaj także odbywały się narady rosyjskich socjaldemokratów. W 1990 roku usunięto znajdujący się tutaj pomnik Lenina, który obecnie znajduje się w Muzeum Socjalizmu, w Kozłówce na Lubelszczyźnie, a dawne Muzeum przeznaczono na Wiejski Dom Kultury. Ulokowana tu jest także filia zakopiańskiej Państwowej Szkoły Muzycznej im. M. Karłowicza.

Zabytki w Poronin wille

Przebywając w Poroninie warto odwiedzić położony w centrum wsi miejscowy kościół parafialny – na tym samym miejscu w początkach XIX wieku wybudowano drewnianą kaplicę, w 1830 r. rozbudowaną na kościół, będący siedzibą samodzielnej już parafii św. Marii Magdaleny. W 1915 r. drewniana świątynia spłonęła, w jej miejscu w 1926 r. wybudowano obecny kościół murowany (również p.w. św. Marii Magdaleny). Projektował go znakomity krakowski architekt, Franciszek Mączyński. Twórcą głównego ołtarza był Mieczysław Stobierski, zaś kolorową polichromię wykonał Stanisław Jakubczyk. Ciekawym zabytkiem jest stojąca obok stara plebania, pochodząca z 1825 roku. Warto też wiedzieć o tym, ze w latach 1842-46 wikarym w Poroninie był ks. Michał „Świętopełk” Głowacki, miłośnik i badacz folkloru Galicji, współorganizator Powstania Chochołowskiego, innym znanym działaczem turystycznym i taternikiem był proboszcz (1870-94) Wojciech Roszek. Poza kościołem godna obejrzenia jest współczesna galeria (dawne Muzeum im. Lenina), w której wystawiane są czasowe wystawy miejscowych twórców.

Rozwój Karpacza

Rozwój średniowiecznego Karpacz pensjonaty związany był nie tylko z akcją kolonizacyjną prowadzoną wówczas u podnóża Karkonoszy. Odkrycie nad Jedlicą dość bogatych złóż rud żelaza oraz prowadzone na coraz większą skalę roboty górnicze przyczyniły się do powstania dużych, jak na ówczesne warunki, ośrodków metalurgicznych w Kowarach i Ścięgnach. Rozwijające się tam hutnictwo żelaza i jego przetwarzanie wymagało olbrzymich ilości drewna i węgla drzewnego – podstawowego wówczas surowca energetycznego. W tym celu wycinano coraz to większe obszary lasu. Na powstałych wyrębach, które z czasem przekształciły się w łąki i pastwiska, zaczęto hodować bydło. W „Schleschischen Provi-zialblatter” z roku 1797 znajdujemy w tomie 25 informację o powstaniu osadnictwa na terenie obecnego miasta Karpacza, w której jest mowa o przybyciu na te tereny drwali i węglarzy przygotowujących węgiel drzewny na potrzeby kuźni działających w Kowarach. Tak chce tradycja. Działało wtedy osiem węglami. Zgodnie ze starą tradycją, pierwsi kurzący i drwale mieli się osiedlać na granicy obecnej dzielnicy Brzezie Karkonoskie (Birkigt) a dolnym Karpaczem, a następnie wzdłuż drogi biegnącej wierzchołkiem garbu leżącego pomiędzy Łomnicą a Łomniczką. Miało to mieć miejsce w połowie XVI wieku. Pierwszy gospodarstwo prawdopodobnie miało powstać na miejscu obecnego „Bachusa”. W każdym razie, do początku XVII wieku w osadzie było już 20 zamieszkałych na stałe domów. Później powstały domy w górnej części Karpacza i nad Łomnicą, którą to część miasta była nazywana do wojny Nowymi Domami (Neuen Hduser – okolice dzisiejszej ulicy nad Łomnicą). Właściwa osada na Krzywej Górze powstała na wzniesieniu leżącym pomiędzy Łomniczką i Łomnicą. Ciąg powstałej zabudowy przebiegał krzywą linią w kierunku gór, stąd mogła wziąć swoją nazwę ta osada W wieku XVI i na początku wieku XVII na terenie obecnego Karpacza, obok już istniejących szałasów drwali i węglarzy, zaczęły powstawać większe skupiska bud pasterskich na terenie Wilczej Poręby, Łomnickiego Rozdroża i obecnego centrum Karpacza W roku 1599 w Karpaczu było 25 domostw. Oprócz wypalania węgla drzewnego pierwsi mieszkańcy osady na Krzywej Górze zajmowali się również uprawą roli i łąk. Praktycznie w połowie XVII wieku kurzący przestali pracować na terenie osady na Krzywej Górze i od tej pory można ich było spotkać na Wilczej Porębie, w Karpaczu Górnym, Płóczkach.

Tocząca się w latach 1618-1648 wojna 30-letnia odegrała, paradoksalnie, ważną i znaczącą rolę w zagospodarowaniu najwyżej położonych terenów. Okoliczna ludność w obawie przed mordami, gwałtami, rabunkami, kradzieżami dokonywanymi przez nawiedzające Kotlinę Jeleniogórską oddziały wojskowe obu walczących stron, chroniła się, a z czasem osiedlała się na terenach położonych na głównym grzbiecie Karkonoszy. W roku 1623 mamy do czynienia z powstaniem osadnictwa w związku z przybyciem tutaj uciekinierów religijnych z Czech, którzy osiedlili się na terenie obecnego miasta Karpacza. W taki sposób powstała Przesieka (1618 r.), Karpacz Górny (1635 r.), Borowice (1644 r.), Zacheimie (1650 r.), Jagniątków (1678 r.) oraz Budniki. Protestanccy uciekinierzy z Czech wybierali niedostępne, wysoko położone doliny i górskie łąki na miejsca swojego osiedlenia się. Przyczyniły się oni do powstania i rozwoju Karpacza, Wilczej Poręby, Karpacza Górnego i samotnych skupisk bud pasterskich w szczytowych partiach gór. W XVII wieku Karpaczu, czyli „Osadzie na Krzywej Górze” (Krommhubel und Plagniz) istniało według spisu podatkowego z 1696 roku 57 zamieszkałych domów.

Spór graniczny pomiędzy śląskimi i czeskimi panami o przysłowiową miedzę spowodował wybudowanie kaplicy św. Wawrzyńca na Śnieżce. l0 sierpnia 1681 roku w obecności 10 duchownych i 100 wiernych opat cysterskiego klasztoru z Krzeszowa Bernard Rosa uroczyście poświęcił nowo wzniesioną budowlę na szczycie Śnieżki. Nie przez przypadek na patrona kaplicy został wybrany święty Wawrzyniec, ponieważ będąc męczennikiem, który w roku 258 oddał swoje życie za wiarę, uważany był w średniowieczu za patrona poszukiwaczy skarbów, górników, hutników, opiekuna ubogich, wstępującego co piątek do czyśćca, by wyzwolić z niego pokutujące dusze. W X wieku Niemcy oddawali mu cześć jako świętemu, któremu zawdzięczają swoje sukcesy militarne, natomiast w kulturze ludowej dzień 10 sierpnia (św. Wawrzyńca) był świętem plonów, a z panującej wtedy pogody wróżono, jaka będzie zbliżająca się jesień. Odbywające się pięć razy do roku nabożeństwa: w dniu Wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa (kościelne święto ruchome), 2 lipca w dniu święta Na-wiedzenia Najświętszej Marii Panny, 10 sierpnia w dniu św. Wawrzyńca, 15 sierpnia w dniu Wniebowzięcia NMP i 8 września w dniu narodzin NMP gromadziły na szczycie Śnieżki rzesze piel-grzymów przybyłych tam z obu stron granicy. 10 czerwca 1711 roku w nabożeństwie na szczycie Śnieżki brało udział 800 osób, a w dwa lata później 2 lipca tylko komunię św. przyjęło 350 wiernych, w roku 1731 ponad 200 pątników odwiedziło 10 czerwca z pielgrzymką kaplicę św. Wawrzyńca. W wykładanej od roku 1696 w Budzie Hampla księdze pamiątkowej znalazło się w roku jej powstania tylko 18 wpisów, w 1716 było ich już 53, a 10 lat później, w roku 1726, doliczyć się możemy 122 wpisów. Rozpoczął się w ten sposób nowy rozdział w dziejach Karkonoszy, nazwany turystyką pielgrzymkową. Wydarzenie to stało się przełomowym momentem w dziejach Karpacza, przyczyniając się do powstania nieznanego do tej pory na tym terenie zjawiska, które się zwykło nazywać turystyką pielgrzymkową. Wypełnianie w mozolnym trudzie przez poddanych hrabiego Schaffgotscha znienawidzonych przez nich feudalnych zobowiązań stało się, co pokazała niedaleka przyszłość, faktem, któremu będą zawdzięczać łatwiejsze i bogatsze możliwości zdobywania środków do życia.

W czasie trwania budowy, w roku 1677, dotarł na Śnieżkę Michał Kazimierz Radziwiłł podkanclerzy litewski wędrujący po Europie ze stolnikiem żmudzkim Teodorem Billewiczem, który pozostawił pierwszy polski opis tej części Karkonoszy, a zarazem najwyżej położonych terenów obecnego miasta, w dwuczęściowym dziele noszącym tytuł „Diariusz peregrinacyjej niemieckiej, czeskiej i włoskiej ziemi” oraz „Diariusz czyniony we Franciej, Holandiej i w Angliej, jako się peregrinowało”. Tak został tam opisany sam szczyt Śnieżki oraz już wybudowana, ale jeszcze nie poświecona kaplica: „Situs (położenie) tedy tego miejsca jest między potężnymi górami, które excendynt altitudine cursum nubium (przekraczają wysokością bieg chmur), a mianowicie jed-na, która się nazywa Rywenzal (nazwa Śnieżki mylnie utożsa-miana z nazwą Ducha Gór), nad inne excedens (wznosząc się) dużą altitudinte (wysokością), samoskalista; in cujus cacumine (na jej szczycie) jest kaplica murowana”.

zesze pielgrzymów wędrujących z Kotliny Jeleniogórskiej na Śnieżkę korzystały z istniejącego już w średniowieczu szlaku zwanego Śląską Drogą (początek najprawdopodobniej w XII wiek), łączącej Śląsk z Czechami. Pątnicy czy też wędrowcy podążający Śląską Drogą w XVII wieku mieli możliwość wypoczynku i schronienia w znajdujących się w jej pobliżu budach pasterskich. Pierwsza wzmianka o istniejącym po śląskiej stronie na głównym grzbiecie Karkonoszy domostwie pocho-dzi z roku 1654, kiedy to niejaki Chrystian Breiter zbudował na zboczu Złotówki budę pasterską. Była to najstarsza najwyżej położona i ostatnia siedziba ludzka w drodze na Śnieżkę po śląskiej stronie Karkonoszy, często nazywana również „Ostatnią Budą” lub „Budą pod Śnieżką”.

W wyniku swojego usytuowania Karpacz Górny znalazł się od samego początku na głównej trasie wędrówek z Cieplic w kierunku Śnieżki i Czech. XVIII-wieczny Karpacz Górny (Bruckenberg), czyli osada na „Mostowej Górze” wraz z Borowicami, Wilczą Porębą, Rudnikami oraz z pojedynczymi budami rozrzuconymi na głównym grzbiecie Karkonoszy w okolicach Śnieżki wchodziła w skład tzw. Budzisk (Gehirgshauden), czyli Górskiej Gminy, powstałej 15 listopada 1735 roku, a będącej własnością Schaffgotschów z Cieplic. Siedziba władz znajdowała się w karczmie sądowej. Mieszkało tu i żyło w 1747 roku 66 zagrodników i chałupników, których dzieci od roku 1782 mogły uczęszczać do szkoły, a w wydanym 4 lata później słownikowym opisie Śląska znajdujemy ustęp poświęcony „Górskiej Gminie”, a w nim następują-ce informacje: „Karpacz Górny, Borowice, Budniki i Wilczą Porębę, posiadają l szkołę, 41 domów, jeden młyn wodny, 570 mieszkańców. Ta wieś jest również nazywana „Bruckenberg” („Mostowa Góra”) i należy do hrabiego Schaffgotscha. Z niektórych, lezących tutaj, pojedynczych domów, szczególnie na Wilczej Porębie w grudniowe dnie nie widać słońca”.

Przełomowym momentem w dziejach rozwoju wsi było wzniesienie tutaj za pieniądze króla Prus Fryderyka Wilhelma IV drewnianego kościółka sprowadzonego z Norwegii. 28 lipca 1844 kościółek został uroczyście poświęcony i zaczęła od tej pory działać tam ewangelicka parafia. Świątynia Wang jak bardzo szybko zaczęto ją nazywać, stała się główną atrakcją dla odwiedzających Karpacz Górny turystów, a także natchnieniem dla wielu poetów, malarzy i artystów. Oto jak utrwalił ten obiekt w swoim wierszowanym opisie podróży przez Śląsk B. Z. Stęczyński:

Wioskę, mającą bardzo ozdobną świątynię, Na podstawie kamiennej z drzewa wystawioną, A zgrabnie na norweski sposób upięknioną, Która połączona z wieżą ganek tam na dole, A wodotrysk przed nimi wyrabia swawole. A gaik ciemnych jodeł, stojących w bliskości, dodaje miejscu temu poważnej całości.

Białka Tatrzańska

Białka Tatrzańska noclegi jest wsią zlokalizowaną na terenie województwie małopolskim. Wieś usytuowana jest w okolicy Nowego Targu (15 kilometrów), Zakopanego (20 kilometrów). Znajdujące się z pobliżu pasma górskie to Polskie oraz Słowackie Tatry. Najwyższych punktem na terenie Białka Tatrzańska tanie noclegi jest Kaniówka, które znajduje się na poziomie 725 metrów ponad poziomem morza. Jak sama nazwa wskazuje, wieś znajduje się również nad rzeką Białą – prawym dopływem Dunajca. Ta rozciągająca się na długość ponad 40 kilometrów rzeka jest dużą wartością środowiska naturalnego wsi. Niejednokrotnie mówi się, że rzeka Białka jest jedną z najczystszych rzek na obszarze całego Podhala. Zarówno chemiczne, fizyczne jak i mikrobiologiczne wskaźniki jakości wody, klasyfikują ją do wody czystej (w minimalnym stopniu wartości wskaźników poszczególnych zanieczyszczeń nie spełniają wartości normowych określonych dla jakości wód klasy I). To między innymi dzięki takiej jakości wody rzeki Białki, mogły rozwinąć się w niej liczne gatunki ryb (wśród nich na przykład lipienie bądź też pstrągi). Na szczególną uwagę zasługuje również flora Białka Tatrzańska pokoje do wynajęcia. Ta podhalańska wieś jest w 20% terenem zalesionym. Są to lasy mieszane, w których sporą przewagę stanowią takie gatunki drzew jak świerk (występuje znacznie mniej jodeł i sosen). Zamieszkujący lasy fauna pozwala na prawdziwe obcowanie z naturą. W tych podhalańskich lasach spotkać można na przykład zające, sarny, dziki, wilki, lisy, a także całe mnóstwo różnorodnych gatunków ptaków – na przykład dzięciołów, szpaków czy też kwiczołów). Takie uwarunkowania i lokalizacja Białka Tatrzańska pensjonaty czynią ją niezwykle atrakcyjną pod względem turystycznym. Także towarzystwo Wierchów, które otacza Białkę Tatrzańską z pewnością w niebagatelnym stopniu wpływa na turystyczne walory wsi. Wnoszące się na wysokość ponad 900 metrów ponad poziom morza Wierchy to przede wszystkim Wierch Koszarków, Wierch Jankulakowski, Kustwański, Wysoki a także Kotelnica. Mimo, iż pobliskie Tatry odznaczają się typowym, niezwykle ostrym klimatem górskim, charakter specyfiki klimatycznej Białki Tatrzańskiej jest nieco inny – znacznie łagodniejszy. Lata w Białce Tatrzańskiej jest bardzo ciepłe, natomiast zimy chłodnę, obfitujące w śnieg. Takie zróżnicowane pogodowe czyni Białkę Tatrzańską wsią nie tylko letniskową, ale także atrakcyjną pod względem turystycznym również w okresie zimy. Szczególnie podczas zimy na noclegi Białka Tatrzańska mogą liczyć wszyscy miłośnicy białego szaleństwa na stoku, gdyż wskutek specyfiki ukształtowania terenu tego obszaru, śnieg może znajdować się tam naprawdę bardzo długo. Śmiało można powiedzieć, że jest to jedna z tych miejscowości na terenie całego kraju, której stopień rozwoju turystyki jest naprawdę wysoki. (To właśnie ten sektor, razem z rolnictwem, stanowią główne źródło utrzymania tamtejszych mieszkańców).

Snopki

 

Ta podhalańska wieś, mimo niewielkiego obszaru jaki zajmuje (Białka Tatrzańska rozciąga się na długość 8 kilometrów), jest odwiedzana przez całe masy turystów. Na terenie całego Podhala to właśnie Białka Tatrzańską uchodzi za najbogatszą wieś. Jest to związane z pewnego rodzaju „smykałką” do interesów. Wielu mieszkańców wsi wyjeżdża okresowo za granicę, a w trakcie ich nieobecności udostępnią swoje domy przyjeżdżającym turystom, co przynosi im oczywiście pewne wymierne korzyści. Białka Tatrzańska sprzyja, tak samo zresztą jak pozostałe górskie miejscowości, aktywności na świeżym powietrzu. Na terenie wsi znajdują się linowe koleje oraz wyciągi narciarskie. Okolice stanowi oczywiście całe mnóstwo tras górskich, co daje wspaniałą alternatywę do uprawiania pieszej turystyki. Można wybrać się na wiele całodniowych wypraw w różnorodnych kierunkach. Do najbardziej popularnych szczytów, którego zdobycie będąc w tamtych rejonach jest niemalże obowiązkowe dla każdego miłośnika pieszej turystyki, jest Giewont. Wejście na szczyt jest równoznaczne z pokonaniem sześciokilometrowego podejścia, przejście którego to prawdziwa lekcja podhalańskiej flory i fauny. Dużą atrakcję stanowią występujące tam kozice, które przyzwyczaiły się już do przewijających się tam masami turystów, i wykazują przyjazne nastawienie. Ze zdobyciem Giewontu kojarzy się zwykle stanięcie pod charakterystycznym krzyżem, który został wzniesiony na tym szczycie z inicjatywy pochodzącego z Zakopanego proboszcza – Kazimierza Kaszelewskiego. Ta piętnastometrowa konstrukcja, którą podhalańscy górale wznieśli w 1911 roku jest z pewnością obecnie symbolem Giewontu. Innymi, również niezwykle często obieranymi celami są Czerwone Wierchy, Kasprowy Wierch, Morskie Oko, Dolina Białego, Dolina Kościeliska czy też Dolina Chochołowska. Również zimą Białką Tatrzańska nie pozwala na lenistwo. Dostępne tutaj ośrodki narciarskie z dobrze wyposażonymi stokami i wyciągami, to prawdziwy raj dla narciarzy. Statystyki mówią, że już nieraz w okresie zimowym liczba przyjezdnych była większa o około 300% od liczby zamieszkujących tam na stałe.

Będąc na terenie Białki Tatrzańskiej, warto spróbować smaków podhalańskiej kuchni. Udając się do jakiejkolwiek knajpki na terenie Białki Tatrzańskiej, w proponowanym menu, znajdziemy niewątpliwie takie potrawy jak na przykład kwaśnica, moskol, pstrąg, placek po zbójnicku czy też szaszłyk barani. Nie można również wyjechać z Podhala bez skosztowania, samodzielnie przyrządzanych przez tamtejszych mieszkańców, oscypków. Tak jak w przypadku innych kuchni regionalnych, na sztukę kulinarną Podhala nieodzowny wpływ miało ukształtowanie terenu oraz inne warunki geograficzne, dzięki którym można było prowadzić konkretne uprawy. Mimo, iż w kuchni tej nigdy nie bazowano na ogromie różnorodnych składników, nie przeszkodziło to góralom w utworzeniu naprawdę urozmaiconego jadłospisu. Gastronomicznych punktów w Białce Tatrzańskiej oraz w jej okolicach jest oczywiście wiele. Jednym z większych, mieszczącym aż ponad 400 gości, jest karczma „U Dziubasów”, który zarówno proponowaną kuchnią jak i architekturą wprowadza przyjezdnych z typowy podhalański klimat.